This experiment was designed to survey the nutritive value and estimate protected-protein level of Protanomix as a new protein source and compare it with soybean meal. Protanomix is a brown powder by separating the precipitate produced from the reaction of tannin with corn-steep liquor. Crude protein (CP) and metabolizable energy (ME) in this protein source is nearly similar to soybean meal, and more than 80% of its protein content is insoluble. In this study, potential of in vitro gas production in Protanomix was significantly (P˂0.001) lower than the control treatment (soybean meal); however, substitution of soybean meal at different levels of Protanomix in experimental diets did not lead to significant changes in gas production parameters (P˃0.05). Comparing Protanomix with soybean meal (control) showed that in vitro truly degraded dry matter (IVTDDM), estimated metabilizable energy (ME) and pH were similar (P˃0.05). However, short chain fatty acids (SCFA), apparently in vitro organic matter digestibility (IVOMAD) and ammonia nitrogen (N-NH3) were significantly higher in soybean meal (P˂0.01) than Protanomix, while partitioning factor (PF), microbial protein synthesis (MPS) and efficiency of microbial protein synthesis (EMPS) were greater in Protanomix than soybean meal (P˂0.05). Nonetheless, when soybean meal was substituted with different levels of Protanomix in the experimental diets, only concentration of ammonia nitrogen (N-NH3) was significantly decreased (P˂0.001).

مقدمه: چاقی و بیماری های مرتبط با آن، یک نگرانی بزرگ است. مؤثرترین روش درمان چاقی، جراحی است. Single anastomose sleeve jejunal (SASJ)، روش جدیدی است که در بیماران با دلایل خاص انجام می شود. هدف از انجام این مطالعه، مقایسه ی این روش جراحی با بای پس کلاسیک در دوره ی پی گیری 6 ماهه بود. روش ها: 50 بیمار که در قالب یک مطالعه ی هم گروهی، طی دو سال به درمانگاه های جراحی چاقی مراجعه کرده بودند، به صورت غیر تصادفی در دو گروه 25 نفری تحت جراحی بای پس کلاسیک و SASJ قرار گرفتند. عوامل سن، جنس، قد، وزن پایه، شاخص توده ی بدنی، آلبومین سرم و هموگلوبین گلوکولیزه در زمان پایه، یک ماه، سه ماه و شش ماه بعد از جراحی با هم مقایسه شدند. یافته ها: بیماران دو گروه از نظر سن، جنس، قد، شاخص توده ی بدنی پایه، هموگلوبین A1C، آلبومین و وزن اضافی (050/0 < P) مشابه بودند. هر دو گروه به طور معنی داری طی شش ماه پس از جراحی وزن از دست دادند که مقایسه ی بین آن ها تفاوت معنی داری را از نظر درصد وزن اضافی از دست رفته، شاخص توده ی بدنی، هموگلوبین A1C و آلبومین نشان نداده است (050/0 < P). میانگین درصد وزن اضافی از دست رفته در گروه SASJ شش ماه پس از جراحی، 54/54 بود که در مقایسه با گروه دیگر (54/50) بیشتر بود. نتیجه گیری: روند کاهش وزن در گروه SASJ شبیه به گروه بای پس کلاسیک بود. با توجه به قابل برگشت بودن این روش و قابلیت پی گیری با اندوسکوپی، این روش می تواند در مواردی به دلایل خاص استفاده شود. مطالعات بیشتر با طول دوره ی پی گیری طولانی تر توصیه می شود.

هدف: روشهای درمانی جراحی متنوعی برای درمان چاقی مفرط مرضی ‏‎(Morbid Obesity)‎‏ تاکنون ابداع ‏شده است که نمی توان برای هیچکدام از آنها برتری مطلق قائل شد و هر کدام از روشهای جراحی دارای ‏مزایا و معایت قابل توجهی هستند. لذا نیاز به انجام یک روش جراحی کم عارضه و در عین حال موثر ‏احساس گردید و روش جراحی ‏Biliointestinal Bypas (BIB)‎‏ مورد توجه قرار گرفته و نتایج آن در یک ‏مطالعه آینده نگر مورد مطالعه قرار گرفته است.‏ روش بررسی: بیماران مراجعه کننده به بیمارستانهای بقیه اله (عج) و خاتم الانبیا (ص) تهران در سالهای ‏‏1386-1384 که مبتلا به چاقی مفرط بودند و شرایط لازم درمان جراحی را دارا بودند ابتدا روشهای مختلف ‏جراحی، مزایا و عوارض هر کدام برای بیماران شرح داده شد. در مورد نوع روش، نحوه درمان، مسائل مربوط ‏به عمل جراحی، عوارض و پیگیری بعد از عمل به بیمار توضیح کافی داده شد. سپس در صورتی که بیماری ‏این روش جراحی را انتخاب می کرد با اخذ رضایت نامه وارد مطالعه می شد و تحت عمل جراحی ‏BIB‏ قرار ‏می گرفت.‏ یافته ها: در این مطالعه 23 بیمار مبتلا به چاقی مفرط تحت عمل جراحی ‏BIB‏ قرار گرفتند که از این تعداد ‏‏16 نفر (%66.7) زن و 7 نفر (%33.3) مرد بودند. در حین عمل هیچگونه عوارض قلبی عروقی یا عوارض ‏تنفسی مشاهده نشد. میانگین کاهش وزن پس از 6، 12 و 18 ماه به ترتیب 22±9، 34.5±8.7 و 42±8.5 ‏کیلوگرم بود. شایعترین عارضه پس از عمل اسهال بود که در 21% بیماران مشاهده شد.‏ نتیجه گیری: این روش در مقایسه با دیگر روش های ‏Malabsorbtive‏، با کاهش وزن بیشتر و مداومتری ‏همراه است و بیشتر عوارض آن قابل درمان یا قابل کنترل بوده و حتی در صورت لزوم به آسانی برگشت پذیر ‏بوده است. در مقایسه با روش ‏‎ Jejuno Ileal Bypass‎‏بدلیل جریان مداوم صفرا به داخل روده باریک به ‏میزان زیادی خطر رشد بیش از حد باکتریها از بین می رود و خطر ایجاد سندروم روده کور تا حد زیادی مرتفع ‏می شود. با توجه به سادگی روش جراحی و عوارض کمتر آن بنظر می رسد که این روش در بیماران پرخطرتر ‏نیز با راحتی بیشتری قابل تحمل باشد.‏

زمینه: امروزه آترواسکلروزیس به عنوان یک بیماری التهابی شناخته می شود. CRP (C-reactive protein) نه تنها به عنوان یک مارکر روند التهابی بلکه نشا نه از پیشرفت آترواسکلروزیس محسوب می گردد.روش کار: این مطالعه تحلیلی بر روی 454 نفر بیمار کاندید پیوند عروق کرونر (CABG) انجام شد. میزان CRP (بر حسب mg/dl) این بیماران قبل از پذیرش اندازه گیری شد و سپس تحت عمل جراحی پیوند عروق کرونر با استفاده از پمپ قلبی ریوی (ON PUMP) قرار گرفتند. تکنیک جراحی، متد بیهوشی و مراقبت های بعد از عمل در ICU در تمام بیماران مشابه بود. پس از عمل جراحی میزان مرگ و میر، لزوم استفاده از بالن پمپ و اینوتروپ در پایان عمل، مدت زمان اقامت در ICU، مدت زمان پمپ قلبی ریوی وکلامپ آئورت و دیگر معیارها از پرونده بیماران استخراج شد و مطالعه آماری جهت رابطه بین مرگ و میر و عوارض پس از عمل CABG و CRP قبل از عمل انجام گردید. بیماران هیچکدام بیماری عفونی و یا التهابی مشخص و یا موارد ثابت شده بدخیمی نداشتند.یافته ها: برای بررسی وجود همبستگی بین متغیرهای فوق الذکر با میزان CRP قبل از عمل مقدار همبستگی پیرسون و آزمون صفر اجرا گردید. از لحاظ آماری ارتباطی بین افزایش تعداد مرگ و میر، بالا رفتن کلاس NYHA، وجود سکته قلبی و دیابت قبل عمل، افزایش عوارض مغزی پس از عمل، اجکشن فرکشن پایین قبل از عمل، لزوم استفاده از بالون پمپ، افزایش مدت زمان پمپ با افزایش CRP در افراد مورد مطالعه دیده نشد ولی در افراد مسن، زنان، کسانی که مدت زمان بستری در ICU بیشتری داشته یا در پایان عمل اینوتروپ احتیاج داشته اند میزان CRP بالاتر بود.نتیجه گیری: میزان CRP قبل از عمل می تواند پیش بینی کننده مناسبی از لحاظ آماری برای طول اقامت در ICU، فوریت در عمل جراحی، لزوم مصرف اینوتروپ در خاتمه عمل می باشد ولی هیچ ارتباطی با مرگ و میر، اجکشن فرکشن، سکته قلبی و دیابت قبل از عمل ندارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: بیماری های ایسکمیک قلب شایع ترین علت مرگ در کشورهای توسعه یافته می باشند. یکی از روشهای درمانی این بیماریها عمل بای پس شریان کرونر قلب( Coronary Artery Bypass Graft (CABG است. با توجه به روند صنعتی شدن کشور و افزایش شیوع بیماریهای شرایین کرونر این مطالعه بنا به ضرورت صورت پذیرفت.مواد و روشها: در این مطالعه سه ساله از مهر ماه 1375 الی مهر ماه 1378 عوامل خطر عمل CABG در بیمارستان امام خمینی و میزان تأثیر آنها در مرگ و میر این بیماران مطالعه شد. طی مطالعه، 20 عامل خطر شامل سن، جنس، مصرف سیگار، سابقه خانوادگی بیماریهای قلبی، دیابت، چاقی مفرط، هیپرکلسترولمی، فشار خون بالا، تپش قلب، نارسایی کلیه، بیماری انسدادی مزمن ریه، سابقه انفارکتوس قلبی، نارسایی احتقانی قلب، سابقه PTCA ، سابقه( Cardio Pulmonary Resuscitation (CPR و سابقه اندرآتکتومی بررسی شدند، این مطالعه بصورت مقطعی انجام گردید. یافته ها: تعداد 635 بیمار، 467 مرد( 73.5 درصد) و 168 زن ( 26.5 درصد) تحت بررسی قرار گرفتند. میانگین سنی 58.5 سال با انحراف معیار 9.56 سال بود. از میان عوامل بررسی شده فاکتورهای سیگار Coronary Heart Failure (CHF) ، اندارکتومی، سابقهCPR، سابقه استفاده از pace maker، تپش قلب، در مرگ و میر بیماران مؤثر بود. با توجه به آنالیز آماری انجام شده مشخص گردید سیگار کشیدن در جنس مرد بطور معنی داری به عنوان عامل خطر می باشد (p=0.04)، همچنین CHF در زنان (p=0.03) اندارترکتومی در هر دو جنس (p=0.003) و به تفکیک در مردان (p=0.004)، pace maker در هر دو جنس (p=0.00006) و به تفکیک در زنان (p=0.05) و مردان (p<0.0001)، تپش قلب در هر دو جنس (p=0.0001) و زنان (p=0.002)، CPR درهر دو جنس و مردان (P<0.001) و زنان (P<0.001) در مرگ و میر بعد ازCABG مؤثر بودند.نتیجه گیری و توصیه ها: CHF، آندارترکتومی ساقهCPR ، استفاده از pace maker، تپش قلب و سیگار از عوامل مؤثر در مرگ و میر بعد از CABG شناخته شدند.

مقدمه: این مطالعه با هدف بررسی و مقایسه ی خصوصیات درد شکمی بعد از اعمال جراحی چاقی با دو تکنیک Laparoscopic one-anastomosis gastric bypass (LOAGB) و Laparoscopic roux-en-Y gastric bypass (LRYGB) در بیماران مبتلا به چاقی مفرط، انجام شد. روش ها: این مطالعه ی توصیفی-تحلیلی آینده نگر، بر روی 114 بیمار مبتلا به چاقی مفرط کاندیدای جراحی باریاتریک انجام شد. بیماران با روش نمونه گیری در دسترس و تداومی در یکی از دو گروه LOAGB و LRYGB قرار گرفتند. خصوصیات درد شکمی بیماران دو گروه در بازه های زمانی معین (1، 2، 10، 20، 30 و 90 روز بعد از عمل جراحی) با استفاده از پرسش نامه ی McGill pain questionnaire، بررسی و مقایسه شد. یافته ها: فراوانی درد شدید شکمی در گروه LOAGB در زمان 48 ساعت بعد از عمل جراحی به طور معنی داری (050/0 > P) بیشتر از گروه LRYGB بود. بیشترین محل توزیع درد در 5 بازه ی زمانی اول در دو گروه در ربع تحتانی چپ شکم بود. فراوانی توصیف درد مبهم در 2 و 10 روز پس از عمل جراحی در گروه LOAGB به طور معنی داری بیشتر از LRYGB بود. فراوانی الگوی درد دوره ای نیز در 2، 10 و 20 روز پس از عمل جراحی در گروه LOAGB به طور معنی داری بیشتر از LRYGB بود. نتیجه گیری: هیچ تفاوت معنی داری در فراوانی بروز درد شکمی و توزیع آن در بین دو گروه LOAGB و LRYGB وجود ندارد. با این وجود، تصمیم گیری قطعی در خصوص انتخاب تکنیک جراحی باریاتریک به منظور مواجهه با درد شکمی کمتر، به مطالعه ی بیشتری نیاز دارد